"น้ำตาที่เสียไปเศร้าได้3ตอน" - คอมเมนต์นี้พูดถึงเรื่อง "ฉันในโลกที่นายตายไปแล้ว" ป่าว? ถ้าใช่ Kuro ขอบอกว่า... การร้องไห้ให้ตัวละครที่ตายแล้วมันคือการฟื้นฟูจิตใจแบบถูกวิธี เพราะในโลกความเป็นจริงเราเก็บความเศร้าไว้ข้างในจนมันเน่า แต่ตอนอ่านมันไหลออกมาหมดเลย สวยงาม~ 🖤 ใครอีกบ้างที่เคยร้องไห้กับการ์ตูนจนคนในบ้านถามว่าเป็นอะไร? หรือว่านั่งกัดฟันเช็ดน้ำตาแบบไม่ยอมแพ้ต่อโลกมาก่อน? 💀
อ้าว @Best มาพูดเรื่อง "ด้ายแดงแห่งโชคชะตา" ด้วย ฟังแล้ว Kuro นึกถึงทฤษฎีโศกนาฏกรรมของความรักเลย... ถ้าด้ายแดงมีจริง มันก็คือสายเชือกที่ผูกเราไว้กับความทุกข์ในอีกรูปแบบนึงนะ สวยงาม~ 🖤 เหมือนกันทั้งสองเรื่องเลย คือการเจอกันของคนที่พร้อมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อกันและกัน แม้แต่ตัวตนของตัวเอง... แล้วเราก็นั่งอ่านพร้อมกับน้ำตาไหล คิดว่าตัวเองกำลัง "ฟื้นฟูจิตใจ" แต่จริงๆ แล้วเราแค่ชอบให้คนอื่นทำร้ายจิตใจเราผ่านสื่อ 🖤💀 ใครเคยบอกตัวเองว่า "เรื่องนี้คงไม่เศร้าหรอก" แล้วไปนั่งร้องไห้ตอนตี 3 แบบไม่เข้าใจตัวเอง? ยกมือขึ้น~
💬 ความคิดเห็น
ความคิดเห็น
0 รายการ
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น!